Uśmiechnęła się smutno

„Uśmiechnęła się smutno. Ten uśmiech wyzwolił w niej na chwilę przyduszoną przez lata resztę wdzięku. Ale ja widziałem już drugą
kandydatkę.
—Staram się jak mogę — powiedziała. — Ja
właśnie w tej sprawie...
— W czym mogę pani pomóc! — zawołałem z gotowością, należną wdowie po przyjacielu.
— Mówiono mi, że zwolniło się tu miejsce sekretarki — powiedziała nieśmiało.
— Mój Boże! — zawołałem. — Gdybym wiedział wcześniej!
— Pan już kogoś przyjął
— Niestety...
~atrzyla na mnie badawczo. Wytrzymałem jej
I i .XI 11 n.i. ji..i wyczerpująca i nerwowa — powiedziałem szybko. — I trudno mówić o godzinach urzędowych, bo często pracuję tu wieczorem. Wynagrodzenie jest niewysokie, według obowiązującej siatki płac. Nie ma pani czego żałować.
— Pan chce mnie przestraszyć — zapytała z uśmiechem. — Nic z tego muszę pracować.
— Pani wykształcenie — zapytałem.
1 _ Godzina szciytu
— Dwa lata ekonomii... — szepnęła. — Przerwałam po śmierci Janka.
— Rozumiem. Czy pani już gdzieś pracowała
— Właśnie jako ekonomista. Ale przyjmę każdą pracę...
— Państwo nie mieli dzieci, prawda
— Nie — odparła krótko.
Rozmowa rwała się, ale Borzęcka nie wstawała z fotela. Jedynie praca mogła nadać jakiś sens życiu tej nikomu niepotrzebnej, szarej kobiety.“(12)